Claude'a Sınırsız Yetki Vermedim, Nedenini Anlatayım

Yakın zamanda üzerinde çalıştığım bir projede günün büyük kısmında yanımda bir "ikinci mühendis" vardı: Claude. On servisli bir monorepo — beş .NET API, beş React/TypeScript uygulaması — tek bir reverse proxy'nin arkasında çalışıyor, ve bu sistemin önemli bir kısmının ilk taslağını yazan bendim ama son sözü söyleyen hep ben olmadım.

Şunu en başta söyleyeyim: Claude'a sınırsız yetki vermedim. Bu bir güvensizlik meselesi değildi — bir karardı, ve bu kararı üç net kurala böldüm.

Kural 1: Çıktı taslaktır, üretim kodu değil

Bu projede yazılı bir kural var: AI çıktısı bir başlangıç noktasıdır, üretime hazır kod değildir. Kulağa bariz geliyor olabilir ama günlük pratikte bunu unutmak çok kolay — özellikle ajan sizden daha hızlı, daha temiz görünen bir çözüm ürettiğinde.

Bunu nasıl uyguladım: üretilen her parça, bir insan gözden geçirmesinden ve refactor standardından geçmeden ana dala girmiyor. Basit ama katı bir kapı.

Kural 2: Üretilen kodu elle düzeltmiyorum

Bu, ancak yapanın bildiği kısım. Ajanın ürettiği bir fonksiyonda küçük bir şey yanlış çıktığında, elle düzeltilebileceğini düşünmek mümkün gibi görünse de — hatta çoğu zaman en hızlı yol gibi de görünse de — bu tuzağa düşmemek gerekiyor.

Sebebi şu: elle yapılacak bir düzeltme hiçbir yere kaydolmaz. Ajanın talimatları aynı kalır, bilgisi aynı kalır. Bir süre sonra aynı modülün komşu bir parçası yeniden üretildiğinde, aynı hata bir kez daha ortaya çıkar — çünkü ona "bunu yapma" denmemiş, sadece sonuç sessizce düzeltilmiştir.

Bu yüzden kural nettir: üretilen kod elle düzeltilmez. Bir şey yanlışsa, düzeltme ajan talimatlarına yazılır, kod yeniden üretilir. Yavaş görünür ama aslında tam tersi — hata bir daha hiç çıkmaz, çünkü sisteme işlenir, koda değil.

Kural 3: Yetkinin sınırı nettir

Ajana verdiğim yetki net sınırlarla çizili. Onaylı mimariye uyan kodu üretmek, mevcut desenleri (design token'lar, paylaşılan UI kabukları) tekrar kullanmak, test iskeletini kurmak — evet. Mimari kararı değiştirmek, erişim/güvenlik kurallarını gevşetmek, veri modelini insansız değiştirmek — hayır, asla.

Beş uygulama yüzeyinde elliyi aşkın ekranı tek bir üretim hattından çıkardık — aynı kabuk, aynı token'lar, aynı bileşen kütüphanesi. Bunun çalışmasının tek sebebi, ajanın "yeni bir yaklaşım deneme" özgürlüğüne sahip olmaması; sadece onaylı desenle üretme yetkisine sahip olması.

Asıl değişen şey

İkinci Mühendis'le çalışmak, sadece kod yazma hızımı değiştirmedi — hangi kararı kimin verdiğini yeniden tanımladı. Mimariyi ben kuruyorum, kuralı ben yazıyorum; Claude o kuralın içinde hızlı çalışıyor. Sınır ne kadar netse, hız o kadar güvenli.

Bu kurallardan kalıcı bir çalışma biçimi oluştu — ve bu çalışma biçimini şimdi NEBULACT AI Academy'deki eğitimlerin çekirdeğine koyuyorum.